عاشق تنها

اي پرنده مهاجر ، اي پر از شهوت رفتن
فاصله قد يه دنياست ، بين دنياي تو با من
تو رفيق شاپركها ، من تو فكر گلمون
تو پي عطر گل سرخ ، من حريص بوي نونم
دنياي تو بينهايت همه جاش مهموني نور
دنياي من يه كف دست روي سقف سرد يك گور
من دارم تو آدمكها ميميرم ، تو برام از پريها قصه ميگي
من توي حيله وحشت ميپوسم ، برام از خنده چرا قصه ميگي
كوچه پس كوچه خاكي ، در و ديوار شكسته
آدمهاي روستايي ، با پاهاي پينه بسته
پيش تو يه عكس تازه است واسه آلبوم قديمي
يا شنيدن يه قصه است از يه عاشق قديمي
براي من زندگي اينه ، پر وسوسه پر غم
يا مثل نفس كشيدن ، پر لذت دمادم
اي پرنده مهاجر ، اي همه شوق پريدن
خستگي كوله بار ، روي رخوت تن من
مثل يك پلنگ زخمي پر وحشته نگاهم
ميميرم اما هنوزم دنبال يه جون پناهم
نبايد مثل يه سايه ، زير پاها زنده باشيم
مثل چتر خورشيد

 بايد

جوانه آرزو

زعشق روزگار من  تو بهترين نشانه اي

            تو باغ و گلشن مني ،تو بهترين بهانه اي

                 تو عشق جاودان من،تو ما ه آشيان من

                       تو ساز من،تو سوزمن،تو بهترين يگانه اي

                              كلام دل حلاوتي ، پيام دل بشارتي

                                         به هر كجا كه بنگرم، تو بهترين جوانه اي

به كوه و دشت وبوستان ،به ماه و اختر و زمان

             تو عشق جاودانه اي،تو بهترين ترانه اي

                   شكوه آرزوي من،اگر ببار نياورد

                              تو اي نهال آرزو، تو بهترين جوانه اي

                                      تو پاره تن مني،تو عشق روشن مني

                                               پرنده دل مرا ،تو بهترين ترانه اي

                 به كوه و دشت و بوستان،پيام رسانده ام هنوز

               به هر كجا و هر مكان ،تو بهترين نشانه اي

مي دوني همه بهانه براي خوابيدنم تو هستي مي دوني زود ميخوابم تا زودتر تو خواب ببينمت و باهات حرف بزنم . اصلا مي دوني چقدر باهات حرف مي زنم

مي دونستي تازه فهميدم عشق چيه زندگي چيه . مي دونستي با تو دوباره زنده شدم

با خودم مي گم پس تا حالا چي بودم  باور کن وقتي با توام حتي تمام سلولهاي بدنم از بودن با تو عشق مي ورزند .

مي دوني لحظات با تو بودن چقدر دلنشينه

مرغ عشقم دلخوشم به بودنت همين که هستي و با مني مرغ عشقم زندگي تيره   تارش ماله من  همه سرفرازي و عشق و اميدش ماله تو

مي دوني ستاره با همه زيباييهاش  وقتي مي اي کم مي اره

مي دونستي تو بت و من بت پرست

جوانه اميد و آرزو ي من دوستت دارم و مي پرستمت

سينه اي آتش گرفته ! روزگار بازيهاي فراوان دارد . دلم به آتش خوش بود و به ستاره ! عجيب است دلم خوش بود ! با آتش ... راستي مگر مي شود آتش هم خوشايند باشد ؟ ! ... آري بود . من نمي دانم با كه سخن مي گويم و كدام چشم مهربان حرفهاي خاكستر شده مرا مي خواند . همين را مي دانم كه در آسمان انديشه ام سكون موج مي زند و حتي يك باد هم نمي وزد... من عقاب دشت طلايي .. انديشه ام جنون را از ياد برده بود و اكنون سكون .. امتداد يك لبخند طولاني... نمي دانم چرا دل سپردن را هيچگاه از مادرم نياموختم .. او نيز سرسپردن را به من ياد داد ... سينه ام آتش گرفته است و خاكستر حرفهاي من انديشه ام را لبريز ساخته است......براي يك سينه سوخته چه خنكايي بايد خواست؟

خلوت

خلوتم را نشكن
شايد اين خلوت من كوچ كند
به شب پروانه
به صداي نفس شهنامه
به طلوع اخرين افسانه
و غروبي كه در ان
نقش ديوانگي يك عاشق
بر سر ديواري پيدا شد.
خلوتم را نشكن
خلوتم بس دور است
ز هواي دل معشوق سهند
خلوتم راه درازي ست ميان من و تو
خلوتم مرواريد است به دست صياد
خلوتم تير وكماني ست به دست ارش
خلوتم راه رسيدن به خداست
خلوتم را نشكن